ileride eski yaşanmışlıklardan uzak kalmaya çalışacaksam da, ilk post onlar olmalıydı. mogwai trenine bineli neredeyse 10 sene oluyor. grupların iniş-çıkışları olur, yeni albümler de soğuk dinlenir. mogwai ise benim için bu genellemeyi bozan yegane grup. 17 sene önce oyunun kurallarını yazarlarken, god is an astranout elemanları henüz orta okuldaydı, slint dışında yapacakları müziği tecrübe eden yoktu (slint elemanları da post-rock yaptıklarından habersizdi). brit-pop çılgınlığı arasında piyasaya kulak asmadan gitar gürültüleri arasına zarif atmosfer sezgilerini yedirip bildiklerini okudular. hala aynı kadroyla, şarkılarının içine işlenmiş- bilinçaltında tecrübe edilen o doğal nabzı hiç kaybetmeden devam ediyorlar. post-rock sekmesinde kuralları koyan grup bugün de kendileri.
i'm jim morrison, i'm dead, yarattığı -duygu iniş çıkışlarıyla- bittiğinde biraz huzurlu, biraz da üzgün hissettiriyor. ama kendinizi doymuş atfediyorsunuz. neyse, şimdi biz hepimiz ölüyoruz ya, bu çok güzel bi' şey.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder